En son ne zaman kulağımı toprağa dayayıp bir trenin gelişini duyumsadım veya turnikelerden atlamaya çalıştım,
-yakışıyordu çok yakışıyordu-
ellerimden tuttum, kendimi kaldırdım.
Enya - Caribbean Blue
Usulca çay koydum
yeniden.
42 numara Tirebolu ve Çaykur Tomurcuk.
Bakınca gözlerini doldurabilecek kadar güzel kokulu bir çay,
baktıkça ağlatabilecek kadar
güzelliğinden.
Mavi bile olmayan bir şey nasıl bu kadar içini yakar insanın,
mavi bile değil oysa diyorum.
Hilalde uyukluyorum ayağımı kuyruğundan sarkıtarak. Bir merdiven ki kristalden, ulaştırıyor göklere bizi, görmüyorsun. Herkes arzularını bastırıyor, herkes öfkeli. Ve herkes yalnızca hayalkırıklığıyla dost. Geniş kanatlarıyla kayarak kaybolup giden leyleklere harfsiz pusulam gibi güveniyorum. Bir kelebek vadisinde huzur bulup dinleniyorum artık. Hilalin tepesine salıncak kuruyor gevrekçe esniyorum, insanlar gerilerden bakıp dilek tutuyor belki. Baykuş yetiştiren devleri düşünüyorum veya cam sarayları ama mızıkamla bir Saturnus çalamıyorum. Herkes suçsuz olduğunu söylüyor, ama herkes mahkum, göçeceğim, göçeceğim çünkü o adam “I will die all alone” diyor ve ben rüzgara yetişebilen, üflersem küre biçimindeki bambu flüde,
göç zamanım gelmiştir.
Obalarımdan, haritalarımdan.
Tıpkı yazdığım onca şekil gibi sileceğim, aklımdan.
Herkes özlüyor, herkesin kalbi kırık. Ufakken uzun saçlarımızı annelerimz tarardı, çekiştire çekiştire. Ellerinde bir kase su peşimizden kovalarlardı. Yalnız gidişlerin davulları neşeyle karşılıyor ayrılıkları. Yalnız gidişlerin yas tutanları hevesle karşılıyor ağlayanları.
Biz küçükken, fareler yerdi uyurken çocukların süt dişlerini.
Bir dilek tut, geceleyin Ay’a doğru at derlerdi. Artık ben tutabilirim.
Maveraünnehir bereket saçsa bile,
çiftçiler var korkuları ile hasatı kavuran. Herkes korkak, herkes fısıldıyor. Ve herkesin çocukken tek gözlü korkunç bir bebeği olmuş. Porselen ve pürüzsüz değil. Plastik ve kafası ısırılmış.
Ellerine aldı. Tam ortaya bağdaş kurup oturuyordum avucunun içinde. Ellerim yumruk, ellerim yanaklarımda. Bekliyorum.
Uzunca bir süre sonra büyüdüm ve ayağa kalktım.
-üzerine birkaç kelam etmek
isteğindeydim “lakin”,
o son kartopunu atmayacaktık!
Çünkü o kadar çok şeyden konuştuk ve hepsi öylesine derinlikliydi ki,
“Aradın ya beni Dost’un önündeyim diye. Konuşmanı duydum. Evet dedim, tamam. Şimdi tamam.”
Amazon’ların etekleri altında görüşmek üzere hocam.
Bacchus muhabbeti her daim üzerimize olsun.
yalnız çocuklar cümleler kuruyordu.
cümleler kurup ‘cümle’ler yıkıyorlardı.
cümlemizi yıkıyorlardı.
ekose eteğimin cebinde dörde katlı ve katlı yerlerinden hafifçe yırtılmış bir kağıt buluyordum.
bomboş billur bir sürahiye ve sonra üşengeçliğime yansıyan doyrulmamış,
doyrulmak istenmeyen tatlı susuzluğuma benzeyen sesi,
kıvırcık saçlı gençten,
bana sorarsanız mavi olan renklerden bir kadın
altımı çiziyordu.
kırmızı ankara trenleri gibi.
hiç yağmura benzemeyen, hafif kamburunu annesinden başka kimsecikler bilmeyen adamlara benzeyen kırmızı ankara trenlerinin geçişini izliyorduk birlikte;
hep geciken,
hiç gecikilmeyen ama.
altımı çiziyordu bana sorarsanız mavi olan renklerden, bir kadın.
cebime bıraktığı dörde katlı içerinde şiirler yazılı bir kağıt vardı.
dünyadaki bütün anemon çiçeklerini nüfusuna geçirtecekti gelse elinden.
gelmiyordu.
onun yerine oturup dünyadaki bütün anemon çiçekleri için öyküler örüyordu.
öyküler ölüyordu tüm anemon çiçekleri için dünyadaki.
onun yerine elinde bir kupa sıcak kahveyle ikindileyin yanıma gelip ördüğü öyküleri benim üzerimde deniyordu.
üzerimizde mavi ölümlerin tortuları, mızıkalı şarkılar dinliyorduk birlikte.
hiç yağmura benzemeyen, hafif kamburunu annesinden başka kimsecikler bilmeyen bir adam bir anemon çiçeğinin önünde durmuş,
ve bir anemon çiçeğinin önünde durduğunu bilmeden
bir anemon çiçeği olsaydı her şeyin nasıl olacağını düşünüyordu.
aklına hiç bir şey gelmiyordu.
soruyu boş bırakıyordu.
kendisi için bir öykü ölünseydi sanırız biraz daha yağmura benzeyecekti.
bunu daha önce bir yerde okumuştu.
artık yapacak bir şey yoktu.
cebimdeki dörde katlı kağıdı tam o anda adama uzatmış olmayı diledim.
“tüm o nankör kedilerin
ve zarif bir hançerle gelmiştin
bazı insanlara yağmur yağıyordu
ben zaten yıllardır seni bekliyordum”
oyunu kuralına göre oynamamış olmayı diledim.
kul hakkı yemiş olmayı sonra.
renk olsaydı mavi olacaktı kız için.
mızıka ve güzelim kahve için.
nasıl da mutlu eder insanı, nasıl.
10’luk chromatic çalabiliyorum deyişlerimden utanmadıysam n’olayım.
Ağlatmış.
Bir doğumgünü en fazla ne kadar mavi geçebilirse o kadar mavi,
ve Victory 9’lu Do Majör’den sonra ikinci aşkım
- Hohner Weekender 16’lı Chromatic
“artık niçin diye sormuyorum, Swann.
hiçbir şey söylemeden
seni içeri alıp yüreğimin kapısını kapatıyorum.”
-LM
dedi.
Yutkunduk.
Birimiz arkasına baktı.
Tedirginlik.
-evde itilir kakılırsın, okulda dövülürsün,
eğer zekiysen senden nefret ederler, aptalsan aşağılarlar-
Kapı.
Kapalıydı.
Birimiz kontrol etti.
-ta ki öfkeden kudurup onların kurallarına uyamaz hale gelene kadar
tuhaf bir yirmi yıl boyunca sana işkence edip korkuttuktan sonra
daha korkudan doğru dürüst yaşamayı beceremezken
kendine bir meslek edinmeni beklerler-
Gözbebekleri.
Kocaman.
Birimiz offladı,
sonra içeri gitti.
Dayanamazlar.
Gerçeklere.
-seni din, seks ve televizyonla uyuşmuş halde tutarlar
böylece kendini son derece zeki, sınıf çelişkilerinden bağımsız ve özgür hissedersin
ama görüyorum ki sen de köylülerin sırtından geçiniyorsun-
Telefon.
Çaldı.
“Peder Bey”
Kapandı.
-tepede hala boş yer olduğunu söylüyorlar
ama eğer yukardaki efendiler gibi olmak istiyorsan
önce öldürürken gülümsemeyi öğrenmen gerekiyormuş-
Kendimi şöööyle bir psikanaliz koltuğuna bırakıp ayaklarımı tepesine dikip dinlenesim var ama canım çıkıyor bilmezsiniz kuzum bilmezsiniiiiiiz.
Dediler ki onu yol yutmuş. Nasıl ya dedim, e nasıl’ı yok yol yutmuş işte dediler. Ama ben bekliyordum! Ama. Bir rüzgar esti, kahverengi pis toprak ayağa kalktı ve iki dönüp çömeldi.
Ayakkabılarımı bağladım. Peş peşe birkaç kere öksürdüm. Yakamı paçamı kurtaramadım bir türlü. Bir doktor çözüm arıyor.
Zencefilli ekmek yedim ve işaretleri beklemeye koyuldum lakin ortalıkta hiç de mahmuz sesi filan yoktu. Üstelik nasılsa çenem düşmüştü bir doktor çözüm aramadı.
Ellerimde 165 derece meridyeni gibi bir yerinden kesilmiş bir nar duruyordu eksenleri çarpıp sonsuz bölü sonsuzun dimitrisini aldığın zaman bir yere varması gerekiyordu.
Zamanında hırkasını yere sürüye sürüye gelen karanlık tarafların dervişi oturmuştu bana müneccim krallardan bahis açmıştı. Nasıl oldu anlamamıştım. Sonra başımı çevirdim ki baktım puf, ortada kimse yok. Hep öyle olur zaten ama arkada bir yerlerde kankan müziği var. Adam şeytanı gördü duman oldu, zaten sis oldu diyemiyorum, sis çok Eco’sal, ödüm kopuyor o kocamış kafamı koparacak diye.
Tabii bir Mazzy Star değildi hiçbiri. Yemin ediyorum bir zamanlar o trenlerin üzerinden atlayan Joe Cotton’ın hayaletini görürken (bak hayalet görme meselesi derken kastettiğim şeeey, neyse.) onun o haki renkli makine yağı bulaşmış paltosunun cebinde benim zencefilli ekmek var. Can boğazdan gelirmiş. Yesin çocuk.
Üstümü silkeledim kalktım baktım ortalık sessiz. Yok ki bir tabak yere koysak da baksak nerede at nalınları. Sakalları buhur kokan adamın biri geldi yanıma oturdu başlamaz mı bilmem kaç yılının Venedik veba salgınını anlatmaya. Varya dedim ki dua et Hızır’sın gelsin bir posta arabası götürsün beni buradan ahanda bak sana iki kere demlenmiş mırra yaptım ver elini öpeyim,
de bayram seyran olsun buralar.
